خیلی
بیاید بعضی وقتا ، حتی سالی یه بار ، بریم مراکز نگهداری معلولین و بهشون سر بزنیم...

خیلی خوشحال می شن و روحیه می گیرن...

و از همه مهمتر اینکه خوشحالی شون واقعیه... مال مال خودشونه!

ادا در نمیارن!

وقتی ذوق می کنن با تمام وجود ذوق می کنن!

و این ذوقشون انقدر ناب و اصیله که به آدم واقعا انرژی می ده... :)

البته که دیدن این بچه ها و مسلط بودن و منقلب نشدن خیلی قدرت می خواد ، خیلی استقامت می خواد...

خیلی سخته...

واقعا سخته...

ولی رفتن به اینجاها و دیدنشون آدمو صبورتر از قبل می کنه ...

من اطمینان دارم...


+

لطفا بدون هیچ قضاوتی درمورد سرپرست یا خانواده ی اون افراد معلول، بیایم فقط یه کاری کنیم برای حال خوب خودمون و چندتا هم نوع دیگه...

همین :)
منبع اصلی مطلب : تویی پایانِ ویرانی...
برچسب ها : خیلی
اشتراک گذاری: این صفحه را به اشتراک بگذارید

سایت : این یه پیشنهاده :)